Hanımı Mevlanaya sorar; bu kadar aşıksın Mevlaya, şükürler olsun bu aşkı yaşayıp yaşatana. Peki bana ne kadar aşıksın der; Mevlana şöyle der; Sen benim; Yaradandan ötürü yaradılanı sevişim, Bir adım gelene on adım gidişimsin. Ve herkesi olduğu gibi kabul…
Herşeye bulursun bir bahane, Ne tabip kaldı ne hastahane, Derdin gömleğini giydirdin, Ey nefsim, söyle, nedir derdin? Durmadan tokatı atarsın bana, Bu kadar yüklenilmezki insana, Dünyamı ettin karanlık perde, Ey nefis, yeter, sitemkarım sana! Hergün tattırdın…