GÜL, BİLBİL, YAPRAK...

Men sana gülüm diyerdim... sen mana bilbilim... emma şu wagt gül üçin name bolmak islardin diyseler... yaprak diyerdim... yönekeyje güle yapyşyp duran yaşyl yaprak... sebabi bilibil gülünün solyanyny görayse munun sebabini özünde gözleya we mejnun yaly özüni gülden uzaklaşdyrya... emma yaprak solup yere goşulyança gülün yanynda bolya... yagny dine bir ölene çenli dal eysam ölümden sonrada... Sen dogry aydypsyn söygüli... men senin ugrunda bilbil yaly boldum... seni taryp etmeli yerde taryp etdim... we öz bilişimçe, elimden geldigiçe, başga hiçkimin söyüp bilmejegi derejede söydüm... emma sen solyan diydin bu mana agyr batdy... men seni soldurmaga çydap bilmedim söygüli... bagyşla weli men beyle çydamly daldim... özümi sendan uzaklara atdym... bu hereketim bilen sana da özümede ejir çekdiryadim muny bilyadim... belki başga bilbil geler senin solmagyna yol goymaz... menin elimden gelmeyani başarar öytdüm... emma özüm hakda weli hiç pikir etmedim söygüli... gülün yşgyna düşyan bilibil köp bolsada bilbil yekeje güle kalbyny berya... we mydamalyk şony söyya... senem şu wagt kaşke yapragym bolsadyn diyyansindir... menem diyyan... kaşke... kaşke.. kaşke... yöne geçmişi yzyna dolap bolanok we bolan zatlara da çare yok... taze bilbilin bilen bagtly bol GÜLÜM... seni çaksiz söyen YAPRAGYN BOLMAK İSLARDİM EMMA BAGTSYZ BİLBİLİN.....