Алла Тагаланың адаты хер ким харч этсе, Худай оңа берекет берйәр.

Алла
Тагаланың адаты хер ким харч этсе, Худай оңа берекет берйәр. Хер ким гысганып
сакласа, онуң берекетини аляр. Алланың 2 перишдеси бар. Хер гүнде асмандан ере
инйәр. Шонуң бири шу доганы эдйәр: «Эй,
бар Худая! Хер ким малындан харч этсе, шонуң малының ерини долдур».
Бейлекиси болса: «Эй, бар Худая! Хайсы
бир адам малыны гысганып сакласа, онуң малыны вейран эт. Онуң малындан берекети
айыр» дийип, дога эдйәр.

Бес, берекет бермекде бардыр. Шоны гысганып
дурмаклыга гысганчлык (шух) диййәрлер. «Хайсы
бир адам небсиниң гысганчлыгындан сакланса, шол адамлар неҗат тапар». Бес,
онуң үчин гысганып зады саклап болмаз. Зекатыны бермейән адамлара, үшүрини
чыкармаян адамлара Худай Тагала гаты дуйдурыш берйәр. Куръанда: «Шейле бир адамлар маллары үйшүрипдилер,
гызыл-күмүшлери җемләпдилер, шейле болан халында-да Худайың хакыны, Алланың
ваҗыбатыны (гоян ваҗыпларыны) чыкармаярдылар, сен шол адамлары гаты гүйчли азап
билен бушла. Шоларың малларыны, гызыл-күмүшлерини җәхеннемиң одуна гыздырып,
эндамына, маңлайларына, гапдалларына, аркаларына басарлар. Хер кимиң нәчерәк
зекат бермедик пулы бар болса, онуң эндамыны шонча улалдылып эндамына басылҗак.
Бир теңңе ол бир теңңәниң үстүнде дурмаз ялы басҗаклар. Ол гызыл-күмүшлер
совандан соң, олары ене-де довзахың одуна гыздырып, оларың эндамына басҗаклар.
Онсоң шол ерде олара: «Шу сизиң җаныңыздан-да, эзиз гөрүп саклан пулуңыз. Алың,
инди мунуң хөзүрини гөрүң, леззетини дадың» дийип, перишделер масгара эдип
шейле дийҗек. Ине, зекатыны чыкармаян адамлар билен Алланың этҗек иши. Ине,
Алланың сөзи. Эгер калбыңызда иман бар болса, инкәр эдер ялы дәлдир. Зекат
берсеңиз, ол сизиң малыңызың дашының галасы 
болҗак. Малыңыза апатлар, белалар гелҗек дәлдир.