ÖLEN SEVGİLİM ( ÖMER KÖROĞLU )
Sabah uyandığında midesinde bir yanma hissetti. Yanmanın nedeni akşam yedikleri değil, uyanır uyanmaz bugün yapacaklarının aklına gelmesiydi. Bugün 2 yıldır götürmeye çalıştığı bir birlikteliği bitirecekti. Aslında bunu yapmakta geç bile kalmıştı. "Bitmeli" dedi içinden, "Her gün bu tatsız uyanış bitmeli." Genç adam bunları düşünürken suratı şekilden şekile giriyordu. Süratle giyinerek dışarı çıktı. Bugüne kadar hiç bekletmemişti onu, şimdi de bekletmemeliydi. İstanbul, soğuk ve yağmurlu bir Nisan ayı yaşıyordu. Genç adam gökyüzüne bakarak iç geçirdi; "Bulutlar bizim yaşayacaklarımızı biliyor, onlar bile ağlıyor halimize..."
Artık Kadıköy iskelesindeydi. Birkaç dakikalık beklemeden sonra karşıdan kız arkadaşının geldiğini gördü. Şimdi midesindeki ağrı daha da artmıştı. Beşiktaş'a geçtiler. Yolculuk sırasında hiç konuşmadılar. Genç kız, sevgilisinin bu durgunluğuna anlam verememişti. Nereden bilecekti bugün ayrılık çanlarının çalacağını... Beşiktaş'a geldiklerinde bir cafede oturdular. Genç kız anlamıştı sevgilisinin kendine bir şey söylemek istediğini. "Bana bir şey mi söylemek istiyorsun?" diye sordu. Genç adam, gözlerini kaçırarak "Evet" dedi. Genç kız heyecanlanmıştı, biraz da sinirlenerek "Söylesene, ne diye bekliyorsun" dedi. Genç adam içini çektikten sonra "Sence biz nereye kadar gideceğiz?" diye sordu. Genç kız, "Bunu sorma gereğini niye duydun?" diye yanıt verdi. Genç adam söze başladı. "Birkaç ay önce akşam 23:00 sana telefon açıp senin için yazdığım şiiri okumak istemiştim. Sen bana "Sırası mı şimdi canım yaa, işin gücün yok mu"demiştin. Biliyor musun o an nakavt olan bir boksör gibi hissettim kendimi. Özür dileyip telefonu kapatmıştım. Daha sonra bu şiiri benden hiç istememiştin. Geçenlere hasta olup yataklara düştüğümde arkadaşlarımla birlikte sen de gelmiş, Meral'in "Sen şanslısın, sevgilin sana bakar" sözüne 'İşim yok da sana mı bakacağım annen baksın' demiştin. Hatırladın mı?"
Genç kız, "Biliyorsun ben duygusallığı sevmiyorum. Hem hasta bakıcı gibi göründüğümü kimse söyleyemez" diye yanıtladı. Genç adam güldü, "Evet canım haklısın. Zaten olmak istesen de bu kalbi taşıdığın sürece hasta bakıcı, hemşire falan olamazsın."
Genç adam devam etti... "Bana şimdiye kadar kaç kere sabahın erken saatlerinde güzel sözcüklerden oluşan bir mesaj çektin? Hiç... Hatta günün hiçbir saatinde çekmedin. Duygusallığı sevmeyebilirsin. Ama sen seni seven insanları da mutlu etmeyi sevmiyorsun. Halbuki ben senin tam tersine kendimden çok insanları mutlu etmeyi seviyorum. Seni tanıdığımdan beri her sabah, her akşam, her gece yani seni andığım her saat tatlı bir mesajım vardı senin için biliyor musun? Seninle ben akla kara gibiyiz" Genç kız anlamıştı, "Yani ne istiyorsun benden şair olmamı mı?" Genç adam tekrar gülümsedi içinden. Dün gece verdiği ayrılık kararının ne kadar doğru olduğunu düşündü. "Hayır" dedi. "Şair olmanı istemiyorum. Olamazsın da... Biz ayrılmalıyız. Ayrılırsak ikimiz için de en hayırlısı bu olacak."
Genç kız şaşırmıştı, "Neden ama? Ben seni seviyorum. Senin de sevdiğini sanıyordum.". Genç adam iç çekerek "Hayır canım, sen beni sevdiğini sanıyorsun. Eğer beni sevseydin şimdi başka şeyler konuşuyor olurduk" dedi.
Genç kızın gözleri yaşarmıştı. Genç adam cebinden çıkarttığı mendili uzattı, genç kız gözyaşlarını silerek "Sen bilirsin, umarım beni bir başkası için bırakmıyorsundur..." dedi.
Genç adam "Nasıl böyle bir şey düşünürsün, senden başka kimse olmadı ve uzun zamanda olacağını sanmıyorum" yanıtını verdi. Genç adam ve genç kız sevgili olarak oturdukları masada artık iki yabancıydı. Bir kaç dakika sessizce oturduktan sonra Genç kız, "Kalkalım istersen" dedi. Genç adam "Ben biraz daha burada kalmak istyorum, istersen sen kalkabilirsin" diye yanıtladı. Genç kız "Tamam o zaman sana mutluluklar dilerim" diyerek elini uzattı. Genç kızın sesi ve eli titriyordu. Genç adam, "İstersen arkadaş kalabiliriz" dedi. Birbirlerine son kez sarıldılar.
Genç adam doğru yaptığına inanıyordu. Eve döndüğünde yürümekten bitap bir haldeydi. Odasına girdi. Gece bitmek bilmiyordu. Sabah erken kalkıp işe gidecekti, uyumalıydı. Bir kaç saat sonra uykuya dalmayı başardı. Sabah 7'de saatin ziliyle uyandı. Evden çıkacağı sırada cep telefonuna baktı, mesaj ve 10 cevapsız arama vardı. Yorgun olduğu içn duymamıştı telefonun sesini. Aramalar ve mesaj sevgilisindendi. Heyecanla mesajı açtı, şunlar yazıyordu:
"Sadece onları sevmeyi sevdim
Hepsini onlarsız yaşadım da
Bir seni sensiz yaşayamıyorum
Bu aşkı tek kalpte taşıyamıyorum
Sana yemin güzel gözlüm bir tek seni sevdim
Ve seni severek öleceğim, elveda birtanem..."
Genç adam şaşırmıştı. Onu tanıdığı günden beri ilk defa şiir alıyordu ve üstelik sabahın beşinde yazmıştı. Heyecanla onu aradı, telefonu yabancı bir ses açtı. Genç adam "Nalan'la görüşebilir miyim?" dedi. Ama karşıdaki ağlıyordu, hıçkıra hıçkıra hem de... "Ben onun annesiyim yavrum, kızım bu sabah intihar etti. Gece sabaha kadar birilerini arayıp durdu. Sabah odasının ışığını sönmemiş görünce girdim. Yavrum kendini asmıştı..."
Genç adam beyninden vurulmuşa döndü. Bir gün önceki mide ağrısının iki katını çekiyordu şimdi. Olduğu yere yığılıp kaldı. Birkaç ay sonra iki doktor konuşuyordu hastanede.. Doktorlardan biri diğerine karşıdaki hastanın durumunu soruyordu. Doktor yanıt verdi... "Haaa o mu? Üç ay önce getirdiler. Kendisi yüzünden bir kız intihar etmiş. O günden sonra cep telefonunu elinden hiç bırakmamış. Devamlı bir şeyler yazıp birine yolluyor. Geçenlerde merak ettim. O uyurken gönderdiğ numarayı aradım. Numara 3 ay önce iptal edilmiş. Gelen mesajlarda bir şiir var. Bu adam duygusal mı bilmem ama benim anladığım kadarıyla şiiri yazan çok duygusal biriymiş..."
Arşivin durumu
● Tam metin
● 24/24 yorum korunmuş
Yayımlandığı site: teswirler.com · Kaynak: Web Archive kopyası — teswirler.com, 20 Kasım 2010 · Orijinal sayfayı gör ↗
Yorumlar 24
Ýaman gynançlyja...
Hemem ýollanmadyk hat diýýän Türkmen dilinde gowja hekaýa bardy... Şolam gowjady...
(hekaýa) Abdykerim Berdiliýew.
Ol öten agşam hem oňly uklap bilmändi. Garjaşyk pikirler kellesinde iki
ýana at çapýardy. Ahyrynda olar özara göreşip ýadadylarmy, nämemi, ol
belli bir karara geldi: “Hat ýazmaly! Ýogsa näme, ol her gün kellesine
taýak degen ýaly, iki ýana elewräp, ýaşap ýörüp bilmezä. Onsoňam ol bir
nätanyş ýat adam däl-ä. Ol mähriban ahyryn. Kim düşünmese-de, ol maňa
düşüner. Wah, öň niredediň diýsene?! Ýöne entegem giç däl. Gel, bir
bagtymy synap göreýin”.
Gutly eliniň aşagyndaky boş kagyza bir salym üns bilen seredip durdy-da, şeýle setirleri ýazmaga başlady:
“Salam ezizim, Mährigözel!”
Ýazanlary göwnüne ýaramadyk bolarly. Ol ilki-hä “ezizim” sözüniň üstüni
çyzdy, soňam ony gaharly düýrledi-de, şoňa meňzeş düýrlenip ýatan
kagyzlaň üstüne oklap göýberdi. Öňem haýsy sözden başlap, haýsy sözde
tamamlajagyny bilmän, birnäçe kagyzy derege ýaramaz ýaly eden Gutly
kellesini tutdy. Ahyry aýgytly netijä gelen ýaly täze kagyz alyp, täze
ýazga başlady
“Salam, Mährigözel!”
Gutly bu iki sözi içinden, daşyndan birküç ýola gaýtalady. Gaýtaladygyça
gözleri ýitelip, ýüzi ýagtylyp ugrady. Birneme dikeldi, maňlaýynyň
derini süpürdi-de öz ýanyndan şadyýan seslendi:
-Haý, jan-a, Salam-a ýerine düşdi öýdýän.
Başy şeýleräk başlanan salam haty aşyk ýigidiň ençeme wagt bäri
“diýsem-diýsem” diýip, ýüreginde besläp ýören isleg-arzuwlary ak kagyzyň
ýüzünde hüjürlenip ugrady. Gutlug uly bir esere başlan ýaly bar ünsüni
bu salam hatyna beripdi. Dünýäni unudypdy.
Ahyry aşyk ýigit uly bolmadyk eserine nokat goýdy. Ol haty
gaýtalap-gaýtalap okady-da o hatyň hiü bir ýalňyşsyz ýazylandygyna,
many-mazmun taýdan öz göwnüne laýykdygyna göz ýetirdi. Soňra salam haty
öňünde goýup oýa batdy.
“Mährigözel bu haty nähili kabul ederkä? Nähili jogap bererkä?” Gutlug
oýa batyp bir salym otyrdy. Haty bir göterdi, bir goýdy. “Ýüzüne atyram
sepäýsemmikäm?” Ol hatyň ýüzüne seredip oturşyna ýylgyrdy. Şu ýazan
zatlarymy Mährigözeliň özüne-de aýdyp bolýa welin, oň özi bir dogumyň
öýjügi. Jogabymy şol duran ýerimde beräýse nätjek?” Şol wagt oň ýaňagy
gyzyp giden ýaly boldy. “Menä şu hatymdanam gorkman duramok. Hernä
artykmaç zat ýokdyrda”. Ol öwrenjeň çagaň hat okaýşy ýaly haty täzeden
hitjikläp, sesli okamaga durdy.
“Salam Mährigözel! Men şu haty ýazmak bilen öz ýüregimde lowlap tutaşan
söýgi oduny size ýetirmek isledim. Ynha, indi ençeme wagt bäri, bu
söýgi ody öz günüme goýanok. Gündiz otyrdanok, gije ýatyranok.. Has
dogrusy meni öz erkime goýanok. Şol sebäplem şu haty ýazmaga mejbur
boldum.
Mährigözel seniň Aý dek ýüzüň, pyýala delk gözüň …”
Birdenem Gutly sesini kesdi. Onuň gözlerine hatyň ýüzünde Mährigözeliň
keşbi peýda bolan ýaly boldy. Onuň gözwnňne bolmasa, gyz salam hatynyň
bir burçundan girdi-de, ýuwaş-ýuwaş golaýlap, onuň alkymyna dykylyp
geldi. Aşyk ýigidiň gulagynda Mährigözeliň sesi ýaňlanyp gitdi:
“Gutlyş hany sen soňky sözleriňi gaýtalap goýber!”
Gutlynyň sesi endiräp çykdy:
- Seniň Aý dek ýüzüň, ýyýala dek gözüň, pisse dodaklaryň…
“Dur-dur, aý oglan meň Aý dek ýüzüm, ýyýala dek gözüm barmy??? Ýaňy
dälmi seniň: “Gözüňi çakgyň cüýi ýaly edip jikgerme” diýip ýöreniň.
Dodagymam pisse däl, öz dodagymyň nähilidigini özüm gowy bilýän. Onsoňam
meniň dodagym bilen näme işiň bar???”
Gutly elindäki sandyraýan galamyny kagyzyň ýüzünde ýöretdi.
-Aý şu ýerini-hä özümem birhili gördüm “POZ” diýseň, pozaýaryn.
“Oka, yzyny oka, ozüňem sakynman oka!”.
Aşyk ýigit dodagyny tirpildedip okamagyny dowam etdi.
-Seniň baýdak deý bo-syratyň meni öz günüme goýmady.
“Aý, oglan, näme beýle ýalan sözläp otyrsyň. Mekdepde okaýarkak sen
maňa: “Aýakly garpyz ýaly bolup, haçan görseň aýak aşagyna çolaşyp
ýörsüň” diýýädiňle! Näme indi üýtgäýdimmi???
Gutly ysgynsyz pyşyrdady:
-Onam pozaýynmy?
“Soramaň näme? Poz. Poz diýmäkäm poz. Hany yzyny, yzyny oka”
Aşyk ýigit halys ysgyndan gaçdy.
-Assa basyp, seýkin basyp ýöreýşiň…
Mährigözel bu gezegem onuň sözüni soňlamagyna goýmady:
“Aý, Mejnun sen nähilek adam! Sen näme meni tanaňokmy?? Men assa ýöräp
seýkin basýanmy?? Men ýörämde “Atly garyna ýaly” diýip yzymdan ygabam-a
ýetip bileňok sen”
Gutly gyssanjyndan ýaňky sözleň üstüni çyzdy.
-M-Mährigözel, ş-u ýerde “T-tolkun atýan saçlaryňam-a# diýlip ýazylypdyr.
“Meň saçym owsun atanok, meň gözel ýalan ýaly saçym bar”
-N-näme o-onam p-p-pozaýynmy?
“Poz, baryny poz, hemmesini poz, Dolanybam maňa şular ýaly hat ýazaýma.
Ýazjak bolsaňam ile meňzeş ýaz, bolşumy ýaz. Ýogsa-da boýuňy gysrak
ýaly edip meň bilen näme işiň bar-a?? Näme diýjek bolsaňam gelde ýüzüme
diý”
Gutly naýynjar boýnuny burdy:
-Aý-ý, Mährigözel, munyň-a birhiliräk bolýa.
Gyzyň sesi haýbatly çykdy:
“Hiç hilem däl. Bolmalysy ýaly bolýa. Onsoňam men saňa düşünemok sen şu
wagta çenli-ä her kime bir at dakyp, ile göwnüň ýetmän geçdi. Men
görgüli seniň üçin “jik-jik” boldum, “hüýpüpük” boldum. Meniň adym
“gedeňsä” çenli baryp ýetdä. Indi näme? ÝA aklyňa aýlanaýdyňmy? Indi
boldy. Eger ýüregiň agzyňdan çykyp, ýerde togarlanyp ýatan bolsa-da, gel
düşünşeli!”
Gutlynyň öňki joşgunly keýpine sogan dogralan ýaly boldy.Oturdy-turdy
elindäki sandyrap duran salam haty bolsa, aşyk ýigitden aman dileýän
ýalydy.
Gutly emaý bilen, salam hatyny goýdy-da onuň ýüzüne gynanç bilen atanak
çekdi. Soňam haty düýrläp, gysymyna gysdy-da öz başyna samyrdady:
-Her näme diýseňem, sen owadan, sen päkize, Mährigözel! Saňa näme üçindir mährim gidipdir. Seni sulhum alypdyr, Mährigözel!
Ol şeýle diýdi-de yhlas bilen ýazan hatyny emaý bilen öňki kagyz üýşmelekleriniň üstüne goýdy.
Gutly ýene-de bir ak kagyz alyp hat ýazmaga başlady. Bu gezek hat ýeüňil
ýazylýardy. Ol niredendir bir ýerlerden göçürüp alan sözlerini däl-de,
öz kalbyndaky üýşmek bolup duran pikirini kagyza geçirýärdi. “Goý
ýönekeý bolsun, go, sada bolsun. Ýöne ol meniň öz sözüm, öz ýüregimiň
sesi bolar. Belki şonda Mährigözelem maňa düşüner..”
Gutly başyny galdyrman ýazýardy. Göýä ak kagyzyň ýüzünde niçeme ýyllaryň
yşkyndan ýaňa Mährigözeliň nurana keşbi-de janlanyp barýan alydy..
Talyplar.com-dan aldym... öň okapdym.
Sen belki bilýänsiň talyplardaky şol gyza meni söýýäniňi aýdaňok diýýär welin soň gyz özüni öldürýärdimi nämemi bir hekaýa bardy... Şony gojak bolýan welin tapmadym...