Uruşda ýeňen ýeniji, baky jahyl gojalarymyza

Ömrümde bir gezek ýalan sözledim

Köne soldatyň öýünde.

Ömrümde
bir gezek ýalan sözledim,

Bagyşla,
köşegim, bagyşla meni.

Nädip aldamaýyn, saňa dözmedim.

Durmuşda
hemme zat bolýan ekeni.

...Onda ýaşajykdyň.
Dil bitip ýaňy,

Zordan
ony-muny sorap bilýärdiň.

Biri bir
zat diýse, eje-kakaňy

Gygyryp,
gapydan aglap gelýärdiň.

Derrewem
öýkäňi ýatdan çykaryp,

Boýuma-boýuma
bökerdiň ýene.

Oýunjaklaň
baryn gapdan çykaryp,

Üýşürip öňüme
dökerdiň ýene.

Men-de çagalygmyýadyma salyp,

Bileje oýnardym
oýunjaklarňy.

Kiçijik«möjegi»
elime alyp,

Kowalan
bolardym «goýunjyklarňy».

Ejeň hem
«güjügiň» böwrüne urup,

«Möjegiň»
üstüne topuldyrardy.

Biziň bu
oýnumyz göwnüňden turup,

Seni
jak-jakladyp, köp güldürerdi.

Ümbilmez
çagadyň. Bütin dünýäni

Suw-sil
alaýsa-da habaryň ýokdy–

Seň bagtyň
üstünde turýan gowgany

Saýgarara
aklyň ýetişenokdy.

Şonda meýletinliklybasym
geýip,

Wagona münemde
Aşgabadymdan,

«Kaka,
kaka, nirä gidýärsiň?» diýip,

Gözleriň
sykanyň çykmaz ýadymdan.

Seni köşeşdirmäň
alajyn tapman,

«Daýyňlara!» diýip, aldapdym şonda.

Gol
bulap galaňda gözleriň gyrpman,

Wagondan
posalar ýollapdym şonda.

Aşgabatdan
gidip Berlineçenli,

Ýeňiş
bilen gaýdyp geldim sag-aman...

Ne şo güne,
ne-de şu güne çenli –

Adam
oglun ýeke gezek aldaman,

Aldapdym
şo gezek, aldapdym seni.

Bagyşla, köşegim,

Bagyşla meni!

1965

Kerim Gurbannepesow