Пейдалы роваят.

Гечен тарыхларда бир Муыйды диен бир гаты
гүйчли алым яшап гечипдир. Онуң ат-абрайы Ериң йүзүне доляр. Узак юртдан бир
адам шонуң ат овазасыны эшидип, йөрите шол алымы “гөрейин” дийип гелйәр. Идәп,
сорап, тапып гелип гөрсе, бу Муыйды дийилйән адам бир кичиҗик, аррыҗак, йүзи-де
бир гөрксиз, бир бетнышан адам экени. Шол адам оны гөрен бадына: «Хай,
Муыйдының өзүни гөренимден, адыны эшидип йөреним говы экен-ов»-диййәр.
“Ат-овазасы гаты улы болса-да, өзүниң гөрки ёк экен»-дийип, геленине пушман
эдйәр. Мунуң бу гепини Муыйды эшидйәр ве ол адама гарап:

  
-Эй, доган! Адам диени гөвресине, этине-ганына середилип, баха берлер
ялы, өкүз дәлдир. Адам 2 кичиҗик зады билен адамдыр. Ол 2 кичиҗик зат: бири
дил, бири йүрекдир. Адам пикир эденде йүреги билен пикир эдип, гепләнде дили
билен геплейәр. Ине, шу ики зат говы болса, йүреги пәк болса, дили-де сүйҗи
болса, шол ынсан говы ынсандыр"-диййәр. Муыйды шейле диенсоң, ол адам
кәйинмек гөрнүшинде өз-өзүне:

  
-Хай, бираз ховлукдым-ов, агзыны ачса, мунуң гадрыны билҗек
экеним-дийипдир. Адама гөвреси билен, йүз кешби билен дәл, адама ниети билен,
амалы билен баха берилйәр. Онуң үчин Алла Тагала Куръаны Керимде: «Эй, адамлар! Мен сизи бир эркек, бир
аялдан яратдым ве бири-бириңиз билен танышар ялы, сизи тире-тире, тайпа-тайпа
эдип бөлдүм. Худайың янында сылаглыңыз, хорматлыңыз такваңыздыр. Худай хемме
зады, сизиң хемме ягдайыңызы билйәндир»-диййәр. Ине, шу аятда Алла Тагала
"мениң янымда иң говуңыз мениң диеними эдйәниңиздир"-дийди. “Иң
оваданыңыз я-да гөрмегейиңиз” диймеди. Алла Тагала адамың суратына серетмейәр,
йүреги билен амалына середйәр. Пыгамберимиз саллаллаху алейхи веселлем: «Хайсы бир адам адамларың иң говусы болмагы
ислесе, таква болсун»-дийипдир.