OKYANUS

OKYANUS. Okyanus denildiğinde ne çok şey çağrıştırır insana. Mesela içinde binlerce, belkide milyonlarca balık vardır. Bende onlardan birisiydim. Bende onlar gibi okyanusa aşıktım. Bende onlar gibi okyanus olmazsa yaşayamazdım. birgün okyanus beni fark etti.Sıradan ve aptal balığı fark etti. Elime umut kırıkları sıkıştırdı. Tebessüm sayımı,gülüşlerimi çoğalttı. Ve aniden yok oldu. 3 saniyelik hafızamın her köşesinde onu hissederken hissedemez oldum. Okyanusa muhtaç olmama rağmen nefes alamaz oldum. Ben balık olmama rağmen okyanustan nefret eder ve ölmeyi hergün yineleyip dile getirir oldum. Okyanusu unutamadım. Okyanus hep hafızamda yaşadı. Belki bana yaptıklarını içinde yaşayan binerce balıklara da yapacaktı. Ama ben... Ben okyanus olmadan yaşayamayan balık değil, su olmadan yaşayamayan bir balık olmalıydım. Ama aptal balık okyanusunu özlüyordu... Onu zehirlemesini, onu üznmesini,onu mutlu etmesini, en çokta gülümseterek onu özel hissettirmesini özlüyordu. Sanırım aptal balık okyanusa aşık olmuştu bile. Ve işin kötü yanı ise o aptal balık bendim. Okyanus ise çok uzaklarda...

( bu yazı kendi şahsıma aittir. Hiçbir yerden alıntı değildir. duygularımı sosyal medya üzerinden paylaşarak kimilerine umut kimilerinede tecrübe olmak istedim yazıyı beğenenler ve kendini benim gibi hissedenler lütfen bana ulaşsın...)