Öten günleriň hatyrasyna...

Bu ýazgyny diňe dertdeşlerim okasyn. Ol men däl diýýänler okamasyn!

Adam häzirki wagtyndan hiç kanagat edenok ekeni. Köpleri gowy günleri geçmişde, köpleri geljekde gözler. Menem şolardan biri. Öňden giden atlylaryň yzlaryny görüp, özümiň pyýadalygyma gynanýan. Umytsyz däl men, iň bolmanda olaryň ýolundadygyma da begenýän. Ýöne olar, gowy günleri geljekde gözleýärdiler. Geljekdäki altyn nesiliň hyýaly bilen, altyn nesil üçin ýol açýardylar. Olaryň günleri geçdi. Bugün olaryň garaşýan geljegi dälmi?! Bu soraga herkimiň özi jogap bermeli...

Öten günleriň biridi. Döwür ýalançylaryň döwrüdi. Ebu Jehilleriň ýene de köçelerde gezip ýören döwri. Ebu Lehepleriň, Hz.Muhammediň ümmetiniň ýoluna tiken goýýan döwri. (s.a.w.) Allahyň adynyň ýatlanmagyna rugsat berilmeýän günlerden bir gün.

Ruh ýaralydy, wyjdan derdini düşindirip bilmezligiň gaýgysyndady, ýürek gan aglaýardy. Adamlar bu ruhy boşlugy, owadanlaşdyrylan ýalançy düşinjeler bilen dolduryp, günini geçirmek aladasyndady. Emma, ynsanlygyň wyjdany ölmändi. Bu wyjdan joşup çykmalydy. Unutylan, üns berilmeýän, sözlerine gulak asylmaýan wyjdanyň adamzada aýtmaly sözleri bardy. Hakykat hiç haçan sönmez, solmaz, ölmez!

... we ol gürledi, göz ýaşlary bilen gürledi, adamlaryň gapyllyk ukysynda ýaşamagyna göwni razy bolmaýan bir dertliniň dili bilen gürledi. Bu dertli adam, her juma we her agşam metjitde wagyz berýärdi, ýöne adamlar metjite gelmegi pikir edenokdylar. Metjite gelip gidýänleriň içinde onuň derdine düşinýänler bardy. Birgün şeýle diýdi dertli adam: “Adamlar metjite gelenok, sebäbi adamlary metjitden gorkuzdylar, metjit bilen adamlaryň arasyna çukur gazdylar, ýollara tiken goýdular. Olar metjite gelmeýän bolsa biz olaryň ýanyna baraly. “

Şeýlelik bilen, iki, üç dertli adam, adamlaryň karta, şaşka, şahmat oýnap, çaý içip wagt geçirmek üçin ýygnanýan kafesine bardylar. Içerik girilende, herkim öz oýuny bilen başagaýdy. Ýaş yigitlerden biri, aýaga galyp söze başlady:
“Pygamberimiz ümmetimiň köplügi bilen begenerin diýpdir. Siziň bilen begenmelimi?!”
Kafeni birden ümsümlik gaplady, hemme sesiň gelen tarapyna seretdi. Ilki düşinmediler, soňam käbirleri gygyryp, käbirleri sögünip başlady. “Siz kim? çykyň gidiň bärden” diýýärdiler. Käbirleri çüýşe zyňýardy. Ýöne wyjdanyň sesi ýürekden gelen sesler bilen eşidilen wagty, ynsap dymyp oturyp bilmezdi. Kafedekilerden biri aýaga galyp ynsapyň dili boldy: ”Ynha hakyky mert adam, gürle dogan, dowam et.”

Dertliler dowam etdiler, zyňylan çüýşelere, aýdylýan hapa sözlere, sögünçlere üns bermediler.

Bugünler şol öten günleriň miwesidir. Men o günleri ýaşamadym, ýöne küseýän. Öňden giden atlylaryň hormatyna...