Хекаят

Тотыгуш билен гарганы бир капаса салып гоюпдырлар. Элбетде, тотыгуш овадан, гарга болса бетнышан гуш. Тотыгуш гарганың бет­нышанлыгындан биынҗалык болуп:— Бу нәхили йигренҗи ве бетгелшик, бу не мырдар гөрнүш ве эрбет сыпат. Эй, шум гар­га, кәшге, арамызда магрыплы ве маш­рык­лыларың арасындакы узаклык ялы аралык болсады — дийипдир.Эмма гең галаймалы, гарга хем бу тоты­гушың янында дурмакдан бизар болупдыр. Ол муңа гаты гынанып, башына гелен бу бела ичи янып дуранмыш. Ол:— Бу нәхили бетбагтлык. Бу нәхили су­вул­ган ялы реңкиөвсүп дуран замана! Бу нә­хили өврүлип дуран пелек! Мениң үчин иң го­вусы бир гарга билен бир бакҗаның ди­ва­рында биле гезмелемек, эйләк-бейләк нәз-ке­реш­ме эдип, йөрәп гезмек ахыры — диййәр экен.Гарга дердини дөкүп шейле диййәрмиш:— Мунуң ялы самсык ве гопбам, бигадыр ве кеҗир махлук билен биле болмак беласына дучар болар ялы мен нәме гүнә иш этдимкәм, нәме үчин маңа бейле җеза берйәрлеркә?Бу тымсалы нәме үчин гетирдим, билйәр­миң? Билип гой, алым адам надан адамы нәхили халамаян болса, надан хем алымдан онуң он эссеси ялы бизардыр.Серхошларың арасында бир сопы,Отыр маңлайының язылман гаты.Бири дийди,мунча туршап отурма,Сен хем арамызда аҗы сен гаты.