догручыллык барада

Хезрети Омар разыяллаху анхуның

дөврүнде бир гул бар экен. Ол гул бир байың гоюн чопаны, өзи-де гаты догручыл

адам экени. Гүнлерде бир гүн Хезрети Омар разыяллаху анху бир ерден гелйәркә, шол

чопаның үстүнден гелйәр. Ол чопана гарап:

  

-Эй, чопан! Маңа бир гузыңы сатсана-диййәр. Чопан:

  

-Гоюнларың эеси мен дәл, пылан бай, мен бир чопан, мен ондан биругсат

сатып билҗек дәл-диййәр. Хезрети Омар разыяллаху анху оны сынамак үчин оңа

гарап:

  

-Эй, чопан! Бир гузы сатаның билен ханы сениң байың билип дурмы? Мөҗек

алды дий-де, ялан сөзләй. Мен саңа пул берейин-дийипдир. Онда ол чопан:

  

-Эй, доган! Мен байы алданым билен онуң Худайыны нәхили

алдайын?!-диййәр. Хезрети Омар разыяллаху анху хич зат диймән, гөни шол байың

өйүне гелип, шол чопаны сатын аляр. Өзүни кимиң сатын аландыгындан бихабар

чопан, тәзе эесиниң өйүне гелйәр. Гөрсе онуң тәзе эеси хәлки гоюн бахаладан

адаммыш. Хезрети Омар разыяллаху анху оңа өзүни танадып, оңа шейле дийипдир:

«Эй, гул! Мен сени сатын алдым, сен инди мениң гулум. Йөне сениң догручыллыгың

үчин мен сени азат эдйәрин. Йөне шуны берк ядыңда сакла! Догручыллык сени бу

дүнйәде гулчылыкдан азат этди, ахыръетде-де отдан азат этмегини

ислейәрин»-дийипдир. Гөрүң догручыллыгың гүйҗүни.