ANKARA

ANKARA
 
Ankara!
Damardaky ganlar sowaşyp barýar,
Ýyllar bir-birine kowlaşyp barýar.
Käte çyn dostlaram ownaşyp barýar,
Kimler aglap, kimler göwn açyp barýar.
Üç ýyllap duzuñy iýdim, Ankara!
Içdim yşk odunyñ süýdün, Ankara!
On alty ýaşymdan ýigrimä çenli
Bir gözeli çyn ýürekden söýdüm, Ankara!
 
Ankara!
Köp geçdim şowhunly köçeleriñden,
Köp bozdum gunduz deý garyñ gaýmagyn.
Ýene ýandym ýañy öçüberemde,
Ynan, hiç bir gyza ýalan aýtmadym.
Gyzam ýokdy, ýöne, ýalan aýdara
Düşünýänsiñ...
Ankara!
 
Ankara!
Garañky gijelerde dady-perýadymy
Bir Hudaý eşitdi, birem sen.
Näme, gözüm başgasyny görýädimi?
Duz bilen gyza gytçylyk bolmany bilen.
O-da meni söýýär öýtdüm, Ankara!
Goşgy ýazdym, aýdym aýtdym, Ankara!
Iki müñüñ gyşynda öz-özüme söz berdim:
Indi aşyk bolman gaýdyp, Ankara!
 
Ankara!
Ýatmaga goýmady şol gyzyñ derdi,
Ýürekde ýañlandydurdy sedasy.
Ýüregin hem oña bir jeza berdi
Hem ol jeza jezalañam jezasy.
Haýp boldy, gara galam gaşa bak!
Gözi dowzah, ol ýüregi daşa bak!
Ýüregimiñ ykrar eden jezalarnyñ jezasy:
Ömürboýy şygyrlamda ýaşamak!
2000