"MEN - ŞAHYRYŇ ŞYGYRLARY"

MEN - ŞAHYRYŇ ŞYGYRLARY

(Liriki oýlanma)

Juwan wagty sataşdym şu wagtky şahyra men.

Ol wagtlar bu ak saçlar has garady boýagdanam. Bir gün şahyr menem alyp bardy

irden dellekhana. Dellekçi şadyýan ýigit şahyryň sorady arzy-halyny. Şahyrym

oňa bakyp arz etdi öz kellesinden. “Ýa başgaça bejer saçymy ýa-dateýim-takyr syr şu başym”. Ondan bäri garly

gyşlar telim gezek öz ornuny gülälekli bahar bilen çalyşdy. Şol döwürden bäri

gursagy söýgüden atygsap duran şahyryň syrdaşy men. Men – şahyryň şygyrlary –

ýüreginiň owazy kalbynyň aýdymy, söýgi mukamynyň sansyz kirişi, inçe

duýgularynyň ýumagy.

Men şahyry gyşda ýyly demim bilen çoýdum,

ýazda elwan güller bolup gujak gerdim. Şahyr aglasa gama batdym, ýylgyrsa has

ýakynlaşdym. Garaňky gijede yşyk boldum, tüp yssyda kölegämden ýer berdim.

Pulsuz wagty petde-petde bolup jübüsini okalan, okalmadyk setirlerim bilen

galňatdym. Gülsiz wagty söýgi setirlerim bilen gyz ýaňagyny sypaladym.

Meni okap şahyryň ýanýoldaşy gazap bilen

oda atdy, ýanmadym.

Syrçasy suw götermeýän, özüni asman melegi

saýýan gyzlar okap, tike-tike etdiler, öýkelemedim. Eli äpet sumkaly, gözi

äýnekli “uly adamlar” göwniýetmezçilik edip siňrigini ýygyrdylar, görmediksirän

boldum. Şahyryň hak dostlary arşa galdyrdylar, eselmedim. Galyň-galyň kitaplary

ýazan tankytçylar tankyt edip, ütülen towuga öwürdiler, gowrulmadym. Söýenlere

söýgi eçildim. Enelere em boldum. Gelinlere nem boldum. Çagalaryň dillerinde

ýaňlandym. Şirin owazly bagşylaryň mylaýym mukamy bolup, mährem ýüreklerde

mekan tutdym. Gojalaryň pähiminde oňlandym. Käte şahyr salyp bilmän galyba

gahar edip, atdydüýrläp bir çete.

Ýatdym aýlap, ýatdym ýyllap. Çaň tozanlar basdy üstüm. Soň ýene bir gün, bir

sähetli gün şahyr ýene meni ele aldy. Mähir berip yhlas etdi. Ýazdy, pozdy,

ýene ýazyp okap gördi gaýta-gaýta hem içinden hem daşyndan. Aýna garap okap

gördi, “Aýnam” diýip okap gördi. “Ýok-ýok” diýip, ýene çyzyp,ýene ýazyp okap gördi. Sere gelen setirleri

müň ölçäp, müň biçip tasa getirdi, taraşlady. Mežnun ýaly çöle çykyp öz ýanyndan

gürläp gezdi, aglap gezdi, gülüp gezdi. Öýkelejik çaga ýaly menden öýke edip

gördi.

Eý, ynsan balasy, şahyra menden belet

dälsiňiz. Şahyr nije hupbatlar başdan geçirdi. Horlandy, hormatlandy,

ýazgaryldy, ýatlandy. Şahyr kem-kem taplandy. Kä gamlandy, şatlandy.

Şahyrlardan nusga aldy, göwün küýsegini ýazdy. Ýürek ylhamyny ak kagyza yhlas

bilen nagyşlady. Gijelerine şöwür çekdi. Aýalyndan igenç aldy. Ejesinden käýinç.

Lukmanlardan her baranda saglyk üçin derman aldy. Şonda-da ol menden

daşlaşmady, meniň bilen hoşlaşmady. Maňa şahyrsyz, şahyra mensiz jahan dardyr.

Men şahyryň köňül küýseginiň iň arzyly ýerinde mekan tutdym. Şahyryň her ädimi

meniň bilen batlanýandyr. Şahyryň

mähirden, nurdan, söýgüden püre-pür ýüregi “Şygyr! Şygyr! Şygyr!” diýip



urýandyr.

<span lang="SQ" style='font-size:14.0pt;font-family:br /br /br /
"Times New Roman","serif";mso-fareast-font-family:"Times New Roman";letter-spacing:br /br /br /
.3pt;mso-ansi-language:SQ;mso-fareast-language:RU;mso-bidi-language:AR-SA'> Aýnabat Ýazmyradowa.