SÖÝGÜNİÑ GÜÝJİ (goşgy..)

Gör, neneñsi täsin, geñ, syrly duýgy?!

Sen hakda oturyp oýa batýaryn,

Sende bardyr şalyk, mähir hem gaýgy,

Bilýän ýok taryhyñ nirden gaýdýanyn.


Men söýgä ynanýan, aşygy onuñ
Söýgüsiz jahanda ýaşap bolmaýa.
Emma hile kändir, habardar boluñ!
Diýýänsiñiz belki “söýgi tämiz-ä!”

Ýok, ýok, ýalan söýgi päk däldir bilseñ,

Şeýtan duzak gurýar söýgiñ ýolunda.

Eger söýgi hekaýatyn diñleseñ,

Aşyklar çarp urýar zabun golunda. 


Leýli atly bir gözeliñ yşgynda,
Myrat diýen oglan perwana bolan,
Yşka sataşdylar juwan ýaşynda,
Bir günem Leýliniñ gül-ýüzi solan. 

Myrat oýa batdy “Ne döw çaldyka,

Heý şeýle-de gamgyn gezmek bolarmy,

Ne sebäpden güler ýüzi solduka,

Onuñ sebäbini bilýän bir barmy?!”


Şeýle pikirleri añynda aýlap,
Uka gitdi ýañyja dañ atanda..
..Gülleriñ iñ hoşboý yslysyn saýlap,
Duşuşmaga gitdi säher salkynda.


Aşygy dyzyna çöküp ýalbarýar:
“Näme üçin menden ýüzüñi sowduñ?!”
Leýli ýüzün aşak salyp aglaýar:
“Özge bir gözele göwnüñi berdiñ.”


– O näme diýdigiñ! Gönüñden gel-de
Aýt hemmeje bolup geçen ahwaly,
Meñ ýüregim diñe sendedir, sende,
Men islemen senden özge ykbaly.


– Arada gördüm men seniñ ýigdiñi,
Özge bilen gol tutuşyp barýanyñ 
–Diýip joram aýtdy, haýsyna indi
Ynanmaly, ikiñizem ýakynym.


– Hyýanat etmerin söýen ýaryma,
Ynanmasañ diñle meniñ ýüregim,
Ýürek täkdir, berilýändir birine,
Ýadyñdan çykdymy wada berenim.


Magşuk gyzyñ ýüzündäki hünjüsin,
Syldy-da bagryna basdy Leýlisin.
Tolgunýar, bilmeýär näme etjegin,
Şeýle söýgülerde şeýtan neýlesin?!


Ondan soñam olar birek-birege,
Sarpa goýuşdylar şeýle bir mäkäm,
Şunuñ bilen tamam boldy sizlere,
Aýdyp berjek söýgi hakdaky wakam.